Verslag
Het kano verslag van Karin....
Ook ik maakte deel uit van de groep die de reis naar Zweden en Noorwegen maakte van 31 juli t/m 14 augustus 2010.
Mijn verhaal begint bij de 2-daagse kanotocht.
Het was mooi weer. De tocht zou gemaakt worden in Canadese kano´s. Deze lagen al aan het water op de camping in Johannisholm, waar onze vakantie ook startte.
En het was maar goed dat het grote kano´s waren want er moesten heel wat spullen mee: jerrycans met water, slaapzakken, slaapmatjes, onze rugzakken, kisten met benodigdheden voor onze maaltijden, kookgerei, zakken hout, karretjes voor onder de kano´s benodigd voor het klunen (dat viel even tegen), zeil voor de tent en de nodige tonnen voor het droog houden van waardevolle spullen.
Voordat we vertrokken werd er nog het alom bekende spelletje appeltje-eitje-kiwi gespeeld (wie kent het niet).
Toen stapten we in de kano´s voor onze tocht. Ik zat met Rowena in de boot wat erg gezellig bleek. We hadden veel te bespreken, maakten plannen, lagen regelmatig in een deuk van het lachen en raakten daardoor natuurlijk achterop. Niemand die er moeilijk over deed want: het is tenslotte vakantie! Een aantal medereisgenoten dacht zelfs dat we gedronken hadden. We hebben ze maar in die waan gelaten. De kanotocht was echt prachtig en de zon scheen heerlijk.
Op een gegeven moment konden we niet verder en moesten we een stuk over land: karretje onder de kano en trekken maar. Aan de andere kant weer het water in en verder roeien, op naar het eindpunt.
Aan het eind van de middag bereikten we het eilandje waar we onze bivak zouden opslaan. Een onbewoond eiland wel te verstaan dus ook geen voorzieningen maar wat maakt het uit: het is tenslotte vakantie! Eén voor één werden de kano´s op het land getrokken en uitgepakt. Een aantal van ons begon het nachtverblijf op te bouwen: een groot zeil gespannen over een stuk touw.
Anderen begonnen met de voorbereiding voor ons diner: kip-kerrie uit een zakje. Alles werd in de grote ketel gestort, water erbij en klaar.
Ondanks de vage smaak hebben we er toch van genoten. Na het eten hebben we een rondje voorstellen gedaan. Daaruit bleek toch dat sommigen van ons een heel ander beroep hadden dan dat ik had ingeschat. Wel leuk om te horen trouwens. Later die avond ging de muziek aan en hebben we gezellig zitten borrelen en kletsen.
Rowena en ik hadden die middag in de kano het plan gemaakt dat we zouden gaan zwemmen die nacht, naakt wel te verstaan. Onder het mom van “we gaan even een fles wijn pakken” glipten we er tussenuit. Achter ons nachtverblijf zijn we het water ingegaan. De maan gaf ons nog een vaag licht. Jeetje, wat koud was het. Al klappertandend zijn we naar het eilandje verderop gezwommen.
Als je maar in beweging bleef ging het wel maar ik verlangde toch snel weer naar droge, warme kleren. Maar ja, dit wilden we nu eenmaal.
Na een tijdje zagen we aan de overkant zaklampen verschijnen en hoorden we stemmen: ze hadden ons gemist! Rowena en ik hielden ons stil maar na een tijdje vond ik toch dat we een teken van leven moesten geven. We lieten ons horen en meldden dat alles ok was en niemand zich zorgen hoefde te maken. Toch bleef het nog lang onrustig daar langs de waterkant. Na verloop van tijd was de rust wedergekeerd en zwommen we terug. Helaas waren we vergeten waar onze spullen lagen en aangezien het toch behoorlijk donker was vonden we ze niet. Het zou toch niet ……………………….. nee, dat kon niet. Gelukkig vonden we na een tijdje onze eigendommen terug. Vlug een handdoek, kleren aan en terug naar het kampvuur om op te warmen. Daar aangekomen bleken de meesten al onder zeil te zijn. Ik had het nog steeds heel erg koud dus ik ben maar met kleren en al in de slaapzak gekropen. Ook ´s nachts heb ik het vreselijk koud gehad. ´s Morgens vroeg was ik al weer om kwart over 4 wakker maar dat was me te vroeg om op te staan. Uiteindelijk maar om half 9 opgestaan, wassen en tandenpoetsen in het meer en toen op naar de koffie en tosti´s, geroosterd op het kampvuur.
Na het opbreken van onze bivak werden de kano´s weer ingeladen en vervolgden we onze tocht, terug naar camping Johannisholm. Rowena en ik waren nog steeds niet uitgekletst, dus wederom raakten we achter en kwamen als laatsten aan.
Ik vond de kanotocht en het kamperen (had ik nog nooit gedaan) super en ik heb er enorm van genoten, mede dankzij mijn reisgenoten!
HET WAS TENSLOTTE VAKANTIE!
_______________________________________________________________
Een verslag van het RAFTEN door Annette
De zevende dag van onze rondreis in Zweden en Noorwegen was een vrije dag. Maar we konden optioneel deelnemen aan een spectaculaire rafttocht. Ik had het nog nooit gedaan en het leek me best wel eng. Maar mijn ouders van in de 50 hadden het nog niet zo lang geleden gedaan, dus ik vond dat ik het dan toch ook een keer mee moest maken. Ik had me de eerste dag van de reis meteen aangemeld, dus ik kon niet meer terug en had er eigenlijk ook wel zin in en het was tenslotte vakantie.
Op de camping in Sjoa kregen we de gehele uitrusting, een wetsuit, waterschoenen, helm en reddingsvest en stond de bus al klaar. In de bus op weg naar het startpunt begonnen de zenuwen toch wel te komen. In het begin was ik nog een beetje lacherig, maar ik werd al stiller, wat in dit geval niet veel goeds betekent. Aangekomen bij de waterkant werd verteld wat we moesten doen wanneer we te water zouden raken en wat de gevaren waren. We moesten proberen bij de boot te komen en als dat niet lukte ons op onze rug laten drijven en vooral de peddel vasthouden. Één peddel kwijt was nog geen probleem, maar als er meerdere kwijt zouden raken zouden we toch echt een probleem hebben. Ik zag het al helemaal voor me, ik had het doemscenario voor mezelf al geschreven. Te water raken, geen lucht kunnen krijgen, onder de boot terecht komen en vervolgens helemaal in paniek raken. En dan ook nog de peddel kwijt raken. Je snapt het wel, ik kreeg het al behoorlijk benauwd. Toch maar de boot in, waar het reddingsvest nog even strakker aangesnoerd werd zodat ik helemaal geen lucht meer kreeg.
We vertrokken met twee boten, Stefan, Sanne, Boris, Rowena en ik in de eerste boot en Kees, Joeri, Dennis, John, Remko en een Duitser in de tweede boot. De rivier was aan het begin van de tocht redelijk rustig, dus de angst werd al wat minder, misschien zouden we toch allemaal in de boot blijven zitten. Gelukkig hing er in de boot een ontspannen sfeer, we hadden Stefan die grappen bleef maken, Sanne die er om lachte, Boris een ervaren rafter en Rowena die af en toe achterom keek om te kijken of het nog wel goed met me ging. Al gauw was de angst verdwenen en kreeg ik er echt plezier in. Het was een prachtige tocht over de rivier met zowel groen als rotsen aan de waterkant. Af en toe was er een flinke stroming en was het even spannend maar we kwamen er goed doorheen.
Tot op een geven moment onze raftbegeleider Miguel een trucje uit wilde halen. Hij had een veilige plek uitgezocht en probeerde de boot te kantelen. Gelukkig kon ik nog net een touw vastgrijpen en bleef ik in de boot zitten. Maar helaas voor Stefan was hij er wel uitgevallen. Stefan kwam helemaal “overpowerd” boven water en wist even niet wat hij moest doen. Wij in de boot konden niet meer bijkomen van het lachen en riepen dat hij naar de kant moest zwemmen, maar hij hoorde ons niet. Ik zie zijn gezicht nog zo voor me... Na veel geroep, ook van een ietwat geïrriteerde Miguel, wist hij de kant de bereiken en kon vervolgens weer veilig bij ons de boot in stappen. Blij dat ik niet te water was geraakt gingen we verder. Maar Miguel was meer van plan, we belandden met zijn allen in het water. Ik kreeg iemand bovenop me en dacht dat ik nooit meer boven zou komen. Ik liet me meedrijven door het water en kwam dankzij het strakke reddingsvest weer boven. Helemaal versuft kwam ik boven met de peddel godzijdank nog in mijn hand! Ik was gelukkig dicht bij de boot en kon het touw pakken. Ik werd de boot ingehesen en samen met Stefan en Miguel zijn we verder geraft tot een rustig stukje waar we op de rest gewacht hebben. Het bleek dat de andere raftbegeleider ook probeerde zijn boot te kantelen. Naar wat ik begrepen heb, lukte het hem niet om iedereen er uit te krijgen, maar was Kees wel twee keer de pineut. Het leek een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk kwamen ze allemaal in de andere boot aangevaren en stapten ze over naar onze boot. De rest van de tocht was vrij rustig en iedereen stapte met een goed gevoel uit de boot.
Ik ben erg blij dat ik meegegaan ben, ik heb weer een angst overwonnen. Te water raken is helemaal zo erg nog niet, achteraf hebben we er juist ontzettend om gelachen. Vooral toen we de foto's terug konden kijken op de camping. Die van het moment dat we te water raakten waren erg leuk om terug te zien en maken me nu nog aan het lachen terwijl ik dit verhaal aan het typen ben. Als ik ooit nog een keer de kans krijg om te raften, zal ik zeker gaan en met een goed gevoel terugdenken aan het raftavontuur met de foxgroep!
Als iemand wat leuks wil schrijven.... Zou dat ook leuk zijn.....
