Verslag-Beklimming Skålatårnet

Het Skala verslag van Joeri….

dinsdag 10 augustus, SKALA BEKLIMMING:

Vandaag gaan we de Skålatårnet dus beklimmen. Vincent had al een paar keer geroepen dat het zeker een leuke uitdagende beklimming zou zijn voor sommigen. Een aantal onder ons, waaronder ik, waren ook al echt enthousiast gemaakt. Boris en Stefan hadden de avond ervoor een goede stevige maaltijd bereid, dus energie zat volop in het lijf. Dus dat zat wel goed. Ook gingen de partyfoxers, die normaliter altijd tot in de laatste uurtjes bleven borrelen ook maar een keer op tijd naar bed, want de Skala zou niet niks zijn.

Skala-1
Als we dinsdagmorgen opstaan is het wel mistig. Onze buurman wil deze dag ook de Skala beklimmen. Ik maak nog een praatje met hem, maar hij wacht het nog een uurtje af vanwege het weer. Die vertrekt uiteindelijk iets van een uurtje voor ons naar boven. Wij gaan eerst even goed ontbijten en een lunchpakketje prepareren.
Allereerst delen Boris en Vincent ons mee dat we eerst naar een een huisje op de berg zullen wandelen. Vanaf daar moeten we eerst maar eens kijken wie of de uitdaging naar de top echt wil aangaan. Voor degenen die het waarschijnlijk te zwaar zullen krijgen, kunnen dan nog kiezen om met Boris mee te gaan en een andere mooie wandeling maken.

Toch gaan we nog met vol enthousiasme en nog met een redelijk grote groep de uitdaging aan. Stefan, Dennis, Gabrielle, John, Kim, Annette, Kees, Jan, Sanne, Ronald en ik samen Boris en Vincent.
Sommigen weten bij voorbaat al wel dat ze niet helemaal omhoog gaan. Om een uur of 9.30u lopen we vanaf de camping naar de voet van de berg waar het pad begint voor de Skala route. Dan gaan we aan de wandeling beginnen, waarbij we eerst zullen stoppen bij een waterval. Zoals meestal het geval, neemt Boris het voortouw, echter gevolgd door een paar andere berggeiten. Al bij aanvang blijkt dat het best een pittig klimmetje zal worden.

En gelijk zijn er al een paar afhakers vanwege een blessure of dat toch wel pittig al is. Die gaan toch weer terug gaan naar de camping. Het is ook best een pittige klim de eerste kilometer, wat je direct wel in je benen te voelen. Maar als je even doorzet gaat het op een gegeven moment wel vanzelf en kom je in een ritme. Aangekomen bij de waterval is het zicht nog steeds niet geweldig, maar goed door de vochtige lucht is die wel heel zuurstofrijk. Evengoed wordt er wel even uitgerust en een paar foto’s gemaakt. Een enkeling is al verder door gelopen, dus we besluiten ook maar door te lopen naar het huisje. Dat is niet zo heel veel verder meer, maar toch ook een niet al te makkelijk pad.

Aangekomen bij het huisje kunnen we onze tentjes zien staan. Sommigen met een camera met heel veel zoom kunnen onze mede Fox vrienden zien zitten relaxen bij onze campingtafel. Remko in zijn opvallende blauwe shirt onder andere, maar ook de anderen zijn goed te observeren in hun doen en laten…:).

Skala-2

Wel grappig om te zien. Dan wordt het besluit genomen door iedereen wat ze willen doen. Het groepje dat de Skala top gaat aandoen, reduceert toch. Vincent deelt ons nog wel mee dat we als groep naar boven gaan. Mocht iemand in problemen komen en willen stoppen, dan stoppen we ook als groep. Dat vindt niemand een probleem, dus….. Uiteindelijk ga ik de uitdaging aan met Stefan, Dennis, John en als enige vrouw Gabrielle natuurlijk. Chapeau hoor. Opperberggeit Vincent gaat ons daar in begeleiden. De rest gaat met Boris een andere mooie wandeling maken, en afsluitend een duik in een meer nemen.

We lopen een stukje verder, waarna we de groep in tweeën en opsplitsen van Boris en Vincent. Dan gaat bij ons Vincent voorop naar boven. Het is nog steeds mistig met slecht zicht, want we zitten nu eenmaal in die bewolking die maar niet wil openbreken. Maar erg goed om in te klimmen, vanwege die zuurstofrijke lucht. Dus als een stelletje berggeiten volgen we Vincent’s pad. Vincent heeft er aardig de gang in, maar kost mij eigenlijk weinig moeite hem te volgen. Ook al is er nog een hele weg te gaan. Ik voel me goed en het gaat wel lekker. Op een gegeven moment gaat het toch wel hard, waardoor we minder van de omgeving genieten. Om een beetje te socializen pauzeren we regelmatig, om gelijk ook maar even wat mooie en leuke foto’s te maken van de omgeving. We wachten regelmatig even om John en Gabrielle ook bij te laten komen. Lang meestal niet, want Gabrielle gaat het liefst gelijk weer door. Je koelt toch af als je stopt. Toch stoppen we onderweg ook even voor een plas pauze en wat te lunchen. En natuurlijk een fotomomentje.

Skala-3

Onderweg komen diverse dieren tegen, schapen en koeien. Die lopen hier zodat het groen een beetje weggegeten kan worden. Het pad dat we volgen is voornamelijk onverhard, dus ik ben blij met mijn goede profiel wandelschoenen. Op een gegeven moment krijgen we wel een soort pad van stenen/rotsblokken. Verderop komen we nog stratenmakers tegen, want het pad moet nog worden afgemaakt. Die stenen die daarvoor gebruikt worden hebben we de dag ervoor door de lucht zien vliegen per helikopter. Wel zwaar werk, want ook lopen er een paar man verderop gras/mos van de bergen te halen. Die komen rondom/tussen de stenen van het pad komen te liggen. Wel wordt er ook gebruik gemaakt van een kleine graafmachine. En is er een bouwkeet neergezet op de berg, met caravan en al.

We vervolgen onze weg. Tot zover was er nog groen om ons geen. Maar op een gegeven moment houdt dat op en zijn er alleen nog maar stenen. Soms een pad, soms niet. De route staat dan wel met een rode markering aangegen. Echter is er niet altijd een duidelijk pad, en moet je zelf je weg zoeken. Kan verradelijk zijn, en je moet goed kijken waar je wilt stappen. Dan bereiken we een bergmeertje. Het water schijnt daar net even boven het vriespunt te zitten. Echter voelen we er niet aan, en voelen ons ook niet geroepen nu een duik te nemen…:). Vincent vertelt ons dat het water daaruit best te drinken is, dus mochten we water te kort hebben op de terugweg. Naarmate we dichter bij de top komen lijkt het weer toch wel beter te worden. Eindelijk begint de bewolking een beetje open te breken. Boven zullen we dus toch wel het een en ander kunnen zien. Het gaat lekker met iedereen, want we zijn allen nog te gefocust om die top te bereiken.

Dus toch maar weer verder door. De paden zijn wel lastig en is niet voor iedereen zo gemakkelijk te nemen. Ze zijn toch soms wel stijl en veel grote, soms losse stenen. Ik vermaak me echter prima en houd Vincent met niet al teveel moeite wel bij. Gaat op een of andere manier ook wel gemakkelijker als je doorstapt en goed stapt. Maar dan gaat het inderdaad wel erg hard vergeleken met de achtergeraakten. Dennis en Stefan hebben er ook niet zoveel moeite mee. Maar toch nemen we wat rust op zijn tijd, maar ook om even te snacken. Vincent vertelt ons dat er straks een markering komt waarop staat dat de top nog 15 to 20min. is. Echter staat die markering er opeens al. Foutje van Vincent, want de laatste keer dat hij de Skala beklommen had lag er veel meer sneeuw. Waardoor er weinig orientatiepunten waren. Nu is er tot de top eigenlijk amper sneeuw te zien. We zijn er dus al bijna en dat is een meevaller voor iedereen.

Nu is het echt nog een eitje dat laatste stukje. En voila, tegen half drie zijn we @de top. Toch wel 5 uur over gedaan. Wat wil zeggen dat het toch wel flinke een wandeling is. Nou, tijd voor wat foto’s. Dit moment moeten we toch vastleggen. Even een groepsfoto…..

Skala-4
En dan Tea Time. Even tijd voor een “High Tea”.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vincent heeft thee met veel suiker mee, want dat zorgt voor energie. Iedereen laat het zich smaken en luncht nog even verder met andere meegenomen snacks. Uiteindelijk blijven ongeveer een uurtje bovenop uitrusten en genieten van de omgeving. Ook is de bewolking is inmiddels een stuk meer opengebroken, dus we kunnen heel wat van de omgeving zien. Het uitzicht op het fjord is geweldig. Ook alle andere bergen en gletsjers in de omgeving zijn goed te zien. Deze momenten kunnen me in ieder geval niet meer worden afgepakt en ik zal ze ook niet snel vergeten.
Dan wordt het toch weer tijd om terug te gaan. Want HET IS TENSLOTTE VAKANTIE! En ook ik heb wel trek in een biertje. Stiekem hadden we eigenlijk een biertje moeten meenemen om die bovenop op te drinken, maar goed het zij zo. Er liggen nog genoeg gele rakkers op de camping.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

We hebben nog wel een afdaling te gaan. Als het meezit kunnen we hem in drie uur doen. De weg is hetzelfde als de heenweg, dus we weten wat ons te wachten staat. Wel leuk dat het nu beter weer is geworden. Daardoor kunnen we nu veel beter zien wat we op de heenweg onderweg zijn tegengekomen. Het afdalen gaat zeker vlot. En als je Vincent volgt gaat het echt weer hard. Je komt gewoon in een soort cadans terecht. Maar inderdaad heb je wel stevige bovenbenen nodig om telkens je eigen gewicht op te vangen. Ook moet je wel goed kijken waar je stapt en geen misstappen maken. Dat kan slecht voor je enkel zijn. Toch neemt niet iedereen even gemakkelijk de afdalende route. Maar goed af en toe stoppen is ook wel fijn. En zo kan je ook nog wat leuke foto’s maken van onze andere berggeitjes.
Trouwens weer benaderen we het bergmeer, of is het toch het zwembad. Het lijkt namelijk wel open. We zien toch echt iemand bij het water staan in zijn Adams kostuum. Voor een goede inspectie, moeten we even op Gabriëlle wachten, de enige vrouw onder ons. Maar helaas voor haar komt ze net te laat aan, en er is niets meer van te zien.

We vervolgen onze weg en onderweg komen we weer schapen tegen, die naar elkaar behbehbeh roepen. Ze verzamelen zich met zijn drieën, en gaan voor ons uit lopen over het gemaakte stenen pad. Ze lopen best door en besluiten om niet in hun tempo mee te lopen. Op een gegeven moment begint er weer meer groen te komen.

Skala-7

Daar komen we ook weer koeien tegen. Ik besluit om even met een van de koeien te poseren, maar ze wil niet in de camera kijken. Wat een arrogantie toch van d’r.

Skala-8
Vanaf hier gaat het allemaal best vlot en komen ook weer op de plek waar de de wegen met de andere groep zich gingen scheiden. Vlak voor een hekje waar we doorheen moeten ga ik nog op mijn plaat. Ik struikel nog over een steen in de grond. Eigenlijk stom, want het is hier zo goed als vlak. Hele wandeling nergens moeite mee gehad, en dan nu toch. Gevolg was wel dat er gat in mijn broek zat met een schram op mijn been. Of toch een beetje vermoeidheid in de benen?

Met het laatste stuk naar beneden merken we toch wel dat het eerste stuk best een pittige klim was. Daar voelen we onze benen wel, en  het gaat best hard. Uiteindelijk komen we weer bij het hek waar het allemaal begon. Yes, we hebben het allemaal gered..:). Nu nog een klein stukje terug naar de camping. Dan moeten we nog wel even op John letten, want hij begint een beetje raar te doen. Naja, even chill dan. Gelukkig knap hij op van wat water. We wisten niet dat hij al door al zijn water was. Nog even een peptalk door te  zeggen “straks een biertje op de camping”. Het gaat gelukkig al weer beter met John. En we zien de rest van de groep op de camping zitten. En dan ruiken we opeens allemaal bier ofzo, want we lopen in een stuk door naar de camping.

Daar komen we rond 19.30u aan.
Daar aangekomen:
Zo nu eerst een welverdiend biertje, Pssssht, aahhh… HET IS TENSLOTTE VAKANTIE!
Ondanks deze inspannende dag hebben we de dag ’s avonds na het diner toch weer feestelijk kunnen afsluiten met doppie, doppie Jameson. En werd het weer een gezellige boel voor de hekkensluiters…:). Het werd weer een latertje. We hadden toch wat in te halen van de rustige avond ervoor, haha.
HET IS TENSLOTTE VAKANTIE!

Met dank aan Gabrielle voor de Skala “high tea” en “downhill” actiefoto.

SAM_0287